در این فضای بی در و پیکر موسیقی داخل کشور که قانون کپی رایت و حق مولف و پیگرد قانونی تنها به عنوان پر کردن دهان بعضی از نامدبران و قضایای پیرامون آن به یک شوخی با نمک هرچند تکراری مبدل شده است ، درج نامهای بی ربط در کنار اثر یک مولف دیگر آنقدرها هم تعجب ندارد .

وقتی یک هنرمند در حفظ ارزش و مالکیت معنوی اثر یک هنرمند دیگر کوتاهی می کند و به قول دوستان فقط به فکر رد کردن خر خود به آنسوی پل هاست تعجبی ندارد که آقای خواننده مثلاً معتبر از چند ترانه سرای دیگر دم دست کمک بگیرد و به جراحی ترانه ی یک ترانه سرا بپردازند و آخر هم که ترانه سرای بدبخت که بره را به گرگ سپرده باید در جواب حیرتش در مورد این اتفاق و مشاهده نام دیگران زیر اثر خود این را بشنود که : " چیزی نشده که ، حالا گیریم اسمت منتشر نشده و اسم یکی دیگه پاش خورده  ، همه که می دونن این ترانه واسه توئه"

اینجا بود که به فکر تماس با خواننده لس آنجلسی افتادم که بگم : آقای شهرام ... ممنون که ترانه ای که من به یه خواننده خانم سپرده بودم رو سرقت کردی و به عنوان یک آقا خوندی : " موهام که ریخت رو شونه هام ... اشک که چکید رو گونه هام  و..." ، لااقل خودتو ضایع کردی و همه بهت خندیدن و اسم منم جایی نیومد که فلانی به یه خواننده مرد یه کار زنونه سپرده !

اوضاع خیلی خرابتر از این حرفاست

مثل همیشه بگذریم...

اگر " شما " را " تو " خطاب می کنم / میخواهم به اندازه ی یک حرف هم که شده / به هم نزدیکتر باشیم.

اگرچه نام کوچکت / یک حرف بیشتر است / از نام خانوادگی ات / اما تو را با نام کوچکت صدا خواهم کرد / شاید بدانی: / به اندازه ی یک حرف هم که شده / بیشتر... دوستت دارم .

راستی خوشحالم / خوشحالم که مرا با " شما " یا نام خانوادگی ام صدا می کنی / اینگونه به اندازه ی یک حرف / بیشتر صدایت را می شنوم !

تو هرجور ، هرجا و با هرکه میخواهی باش / دیوانه ای که به تو می اندیشد / خود را برای تو می خواهد / نه تو را برای خود .

من لذت می برم / از حروف / از اعداد / اعداد! / آری از اعداد / لذت می برم که هفتمین رقم شماره ی تلفن همراهم / با هفتمین رقم شماره ی تلفن همراهت یکیست !/ باقی اش باشد برای بعد...

جایی که تمام روح و تنت از فشارهای شدید روحی و جسمی به بیرون واگن های مترو پرت میشه و عاصی و دیوونه صد و ده تا پله ی بدون پله برقی رو از بین ازدحام چندش آور مردم طی میکنی و با بدبختی، نفس نفس زنون خودت رو به یکی از اصلی ترین میادین شهر میرسونی. جایی که تا پات به خیابون میرسه یه دختر ژیگول قرطی با ماشین لکسوس شاسی بلندش جلوت بوق میزنه و میگه : "ببخشید آقا اینجا کجاست؟" و تا میاد دهنت باز بشه و هرچی فحش خوار و مادره بارش کنی و خودش میفهمه و سریع با خنده میگه: " فکر کنم  گم شدم، از کجا برم نیاوران؟" . جایی که با همون جذبه ی خاص لحظه های بی حوصله گیت نگاش می کنی و میگی: " از همون جایی که اومدی برگرد ، الآن شدیداً ترانه م گرفته و نمی تونم جلو خودم رو بگیرم ، خودم هم نمیدونم الآن کجام . راتو بکش برو"  جایی که طرف نکبت وار نگات میکنه و با فیس و افاده میگه: "اییییشش" و گازشو میگیره و میره.  جایی که تا خونتون قدم میزنی و با خودت حرف میزنی . جایی که همه فکر میکنن تو دیوونه شدی. اونجاست که ترانه "مترو" متولد میشه ...

ترانه مترو یه کار مستند با تحریفات اختیاری خاص هنره که در اوج بی هنری مولف به عمق مخاطبای خودش رخنه کرد و دلیلی شد برای وبلاگی شدنش. با هم باشیم ...

 

مترو کند حرکت می کنه                            حوصله م پریده حرف بزن

با دوست دخترم دعوام شده                       دختر که نه ، نارفیق زن

 

روزگار به همه رویاهام                              توهین کرده با انگشت شصت

مادرم توی خونه ها اشغال                         پدرم یا خمارِ یا نعشه ست

 

خیلی وقته که خسته از دنیام                     تن سپرده ام به غصه و ماتم

خیلی وقته دچار کابوسم                           توی آینه شطرنجی ام ، ماتم

 

تو کدوم ایستگاه پیاده ای ؟                          من تو ایستگاه رنج و بدبختی!

جایی که همه زیر غم خوابن                        وقتی تو رو کاناپه یا تختی ..

 

بگذریم از من و غم و دردام                           تو چرا چهره تو خشن کردی؟

پالتوی خوشگلیه ، کفشات چند ؟                 چطوری موهاتو فشن کردی؟

 

یه جوری افاده میای انگار                             همه ی مانکنا بهت باختن

شلوارت مارک گوچیِ اما                             مفت گرونه تا دسته انداختن

 

اونقدر حرف زدیم که می بینم                      حالا من هم مثل پول نفتم

مترو سمت اعیان نشین ها رفت                   من به نیت جنوب می رفتم

 

آقا نگه دار پیاده بشم                                که به خط خزانه برگردم

خانوم اینو ازم بگیر، ببخش                        اگه دست توی جیبتون کردم.